CeritakuSiswa

Menyalakan Kembali Api Semangat Teman Sekolah yang Sedang Redup.

Halo kreatif muda! Ketemu lagi deng Sa, ko pu Guru Konten Kreator hehe.

Ko pasti tahu lagu legendaris dari band Kotak yang judulnya Beraksi, toh? Itu lho, yang liriknya “…kinilah saatnya kita sang pemenang!” Tapi coba ko bayangkan kalau lagu itu dorang menyanyikan di depan ko pu teman kelas yang lagi lemas layu karena nilai UTS jeblok atau abis dipanggil guru BK.

Bukannya dia semangat baru ikut melompat-lompat, teman itu mungkin malah tambah pusing baru rasa mau pi tenggelamkan diri di kali samping sekolah.

Nah, di sinilah pentingnya kitorang paham ini judul artikel: “Menyalakan Kembali Api Semangat Teman Sekolah yang Sedang Redup”. Kasih menyala semangat itu butuh seni, kitorang tra bisa langsung siram bensin motivasi paksa-paksa begitu, tapi harus datang pelan-pelan, bawa kehangatan, dan yang paling utama itu tra boleh kasih salah dia.

Secara filosofis, ini judul mau kasih tahu kalau setiap anak sekolah itu punya “api” atau potensi besar di dalam diri. Tapi, sama kayak lilin yang kena angin kencang di pinggir pantai, tekanan tugas sekolah, masalah di rumah, atau baku ambe dengan teman biasa bikin itu api jadi kecil baru mau padam sudah.

Kitorang pu tugas sebagai sahabat itu bukan datang bawa senter besar baru kasih silau dorang pu mata sambil mace/pace marah-marah, “Ah ko ini lemas sekali, lihat dorang yang lain itu bersinar ka!”Tra boleh begitu, kawan.

Kasih menyala kembali api yang redup itu berarti kitorang sedia jadi penghalang di sekitar itu lilin supaya angin tra tiup dia mati, baru pelan-pelan bagi percikan api positif yang kitorang punya sampai dorang bisa menyala terang kembali.

Mari kitorang bikin ilustrasi ini barang sama kayak gawai atau HP yang dia pu baterai habis baru masuk di Power Saving Mode. Kalau layar HP pu teman sudah redup baru dia pu jalannya lola (loading lama), hal paling konyol yang kitorang bikin itu adalah maki-maki itu HP atau paksa dia buka gim yang berat. HP yang lowbatbegitu tra butuh ko salahkan kenapa baterai cepat habis, dia cuma butuh ko colok di charger baru kasih tinggal tenang sedikit supaya dia pu daya isi kembali.

Sama toh dengan kitorang pu teman sekolah yang lagi dapat masalah, dorang pu mental dan emosi itu lagi lowbat, jadi kitorang pu kehadiran di situ harus jadi powerbank yang kasih salur energi, bukan malah bikin habis dorang pu sisa daya yang tinggal sedikit itu.

Contoh nyata yang biasa jadi di sekolah itu kayak kisah tentang satu anak nama Budi. Ini Budi biasanya paling ribut dan aktif di kelas, tapi tiba-tiba dia jadi pendiam baru suka duduk melamun di pojok kelas karena tahu dia pu nilai Bahasa Inggris hancur lebur. Daripada ko pi hakim dia baru bilang, “Makanya Budi, ko main gim terus to!”, lebih baik satu sahabat yang baik datang pas jam istirahat baru bawa es susu cokelat kesukaan Budi.

Itu sahabat cuma duduk di dia pu sebelah tanpa tanya-tanya banyak, kasih waktu buat Budi kasih tenang dia pu hati, baru bilang pelan-pelan, “Nilai ujian satu ini tra bikin ko jadi bodoh, Bud. Kalau ko butuh teman belajar kah, atau cuma mau cerita-cerita, sa ada di sini ey.”

Kelakuan sederhana yang tra pakai sudut-sudut orang begini yang bikin Budi pu api semangat pelan-pelan menyala kembali.

Ada contoh nyata lain lagi yang kitorang bisa lihat di kegiatan ekskul, kayak tim basket sekolah begitu. Bayangkan kapten tim atau pemain andalan tiba-tiba hilang dia pu rasa percaya diri karena bikin kesalahan fatal pas pertandingan penting kemarin, sampe-sampe dia cuma duduk tesendiri di bangku cadangan pas latihan berikut.

Teman satu tim yang bijak tra akan pi ungkit-ungkit itu kesalahan atau ceramahi dia tentang taktik yang salah. Dorang akan pi hampiri dia, tepuk dia pu pundak, baru ajak dia pi lempar-lempar bola santai sambil baku bawa tawa. Pendekatan natural yang fokus untuk terima teman apa adanya begitu, bukan fokus di dia pu salah, bikin dia rasa diri tetap berharga baru berani naik panggung lagi di lapangan.

Lewat artikel ini, ko mau ketuk teman-teman lain pu hati kalau di balik dorang pu tawa di koridor sekolah, pasti ada sudut-sudut sunyi tempat kitorang pu teman lagi baku hantam dengan dorang pu masalah sendiri.

Dengan kasih penjelasan, ilustrasi, dan contoh yang membumi begini, ko  bisa kasi tahu anak-anak lain supaya tra boleh jadi penonton yang sorak-sorak pas lihat teman jatuh, tapi harus jadi teman perjuangan yang siap pegang tangan kasih bangun dia.

Jadi orang yang kasih menyala semangat buat orang lain juga tuntut kitorang untuk punya stok “api” yang stabil di kitorang pu diri sendiri dulu. Kitorang tra akan bisa kasih kehangatan kalau kitorang pu hati sendiri dingin baru penuh dengan prasangka buruk sama orang lain pu kegagalan. Karena itu, sebelum kitorang melangkah pi kasih semangat teman yang lagi redup, pastikan kitorang sudah bersihkan hati dari rasa mau terlihat paling hebat atau paling benar sendiri.

Menemani teman yang lagi pusing itu tentang kasih turun kitorang pu ego baru jalan sama-sama di dorang pu kecepatan, biar pun itu berarti kitorang harus jalan pelan sekali demi kasih pas langkah dengan dorang yang lagi tertatih-tatih.

Sebagai penutup, ko harus tahu wahai sa pu anak-anak murid yang luar biasa, kalau sekolah ini bukan cuma tempat buat ko kejar angka-angka di atas kertas rapor saja, tapi ini laboratorium besar buat kitorang belajar sayang sesama manusia. Kalau ko lihat ada api semangat ko pu teman mulai redup, datang sudah pi dia dengan penuh kasih sayang, peluk dia pu rapuh itu dengan penerimaan yang utuh, baru bisik di dia pu telinga kalau dorang itu jauh lebih berharga daripada masalah apa pun yang ada sekarang.

Cinta dan kepedulian yang tulus dari seorang sahabat itu obat paling paten yang bisa kasih bangun jiwa yang lelah, karena pada akhirnya, tra ada satu api pun yang betul-betul mati selama masih ada kasih sayang yang jaga dia tetap menyala.

Baca Juga :

Ketika bola futsal ketemu present tense

Delyana Tonapa

I am Delyana